سال‎ها پیش که هنوز تلویزیون مهمان سفره افطار خانه‎ها نبود، رادیو با دعای سحر مشهور استاد صالحی زمزمه‎ای داشت که سکوت سفره سحر را پر می‎کرد و با اهل مناجات همنوا بود. اما حالا، تلویزیون جای رادیو را برای وقت سحری گرفته و نگاه ما به فرزاد جمشیدی و سبک متفاوت اجرایش گره می‎خورد؛ تا آنجاکه اجرای او همان اندازه نماد وقت سحر شده که اذان موذن زاده اردبیلی، نشان وقت افطار.

در سال‌های گذشته روند استقبال از این برنامه به نحوی بوده است که سال گذشته با استقبال 88 درصدی مخاطبان صداوسیما روبرو شد؛ رکوردی که تاکنون برای کمتر برنامه ای محقق شده است. امسال نیز درخواست های مکرر بینندگان برای استمرار این برنامه در طول سال از سیما ارائه می شود.

در نامه های ارسالی بینندگان به این برنامه، آنها خواستار این هستند که در وقت مناسب دیگری برای طول سال، این برنامه زنده با رویکرد معارفی استمرار یابد.


اما دلیل اقبال مردم به این برنامه و مجری آن چیست؟

سحری با طعم کلمات فرزاد

سبک متفاوت جمشیدی به آسانی به دست نیامده و به مرور پخته شده. او نویسنده‎ای بوده که مجری شده. خودش می‎گوید: «من اول کار نویسندگی می‌کردم. بعد از جنگ شروع به بازنویسی خاطرات رزمنده‌ها کردم که آنها مجموعه‌هایی شدند از آن جمله این شرح بی‌نهایت، آبی به رنگ خاطره و... همزمان در صفحه جبهه و جنگ روزنامه جمهوری اسلامی قلم می‌زدم. بعد آمدم رادیو پس از مدتی از رادیو به شبکه چهارم تلویزیون آمدم و بعد ادامه ماجرا... الان 15 سال است با رادیو و تلویزیون همکاری می‌کنم.»